Rehber

TEK BİR GECE SEKS

Lazy

B101Ef83 Be1E 417D Afaa E52828018987 Tek Gece

Onu gördüğüm an daha önce hiç kimsede hissetmediğim bir şey oldu. Otelin kapısında bekliyorduk. Tarih 4 Kasım 2017 idi. Dünyanın her yerinden gelen ve birebir kısımda çalışan kalabalık bir gruptuk. İş seyahati için hepimiz farklı bir ülkeden uçmuştuk. Onun da bu seyahatte olacağını Instagram hikayelerinden görmüştüm. Daha o vakit midemde bir ağrı oluşmaya başlamıştı. Dugg, çalıştığım sektörün bilinen, takip edilen isimlerinden. Hasebiyle ona ve işlerine olan hayranlığımı bilen bilirdi. Geçen yıl da birebir yerdeydik, lakin benim için onunla sohbet etmek o kadar uzak ihtimaldi ki… Aslında orada bulunan birçok bayan peşindeydi. Bir sonraki yıl 4 Kasım günü otelin kapısında bizi yemeğe götürecek aracı beklerken gördüm ilk kez. Hâlâ çok hoştu. Güya derisinin içinden bir ışık yayılıyordu. Saniyelik bir göz temasında bulunmamız bile iştahımın kesilmesine, oradaki dört günü sadece muz ve içki ile geçirmeme yetti.

Daha önce hiç iştahım kesilmemişti. 38 yaşındayım, beş yıldır evliyim. Yoksa ben hiç âşık olmamış mıydım? Bu aşk mıydı? Neden iştahım kesiliyor, neden mideme ağrı giriyordu? Ellerim neden buz üzere terliyordu? O gece yemekte farklı masalarda otursak bile ortada göz göze gelip bakışmalarımız devam ediyordu. Daha sonra otelimize döndük. Ben odama gittim. Makyajımı temizleyip uyumak için yatağa uzandım. Her vakit yaptığım üzere uyumadan önce toplumsal medyaya son kez bakınıyordum. Alışılmış ki birinci Dugg’ın kıssalarına baktım. Hayran olduğum bu İsveçli adamla büyük bir tesadüf yapıtı ikinci kere tıpkı kentteydik. Gün içinde onu görmediğim anlarda ne yaptığını acayip merak ediyordum. Instagram’daki bir hikayesinde o gün katıldığımız toplantıyla alakalı bir soru sormuştu. Karşılık yazdım. Beni takip etmiyor. “Teşekkür ederim, ne kadar dikkatlisin” dedi. Telefonumu başucuma koydum, lambayı söndürdüm. Bir dakika sonra telefonumun ışığı yandı. Sekize yakın fotoğrafımı beğenmişti. Sonra bir DM geldi. “Ah bu sensin… Geçen yıl da buradaydın ve üzerinde kırmızı bir palto vardı, çok uygun hatırlıyorum çünkü paltonun gerisinde tuttuğum grubun küçük bir amblemi vardı. Bugün seninle yüz yüze geldiğimizde tanıyamadım.” “Ha ha ha bunu hatırlamana inanamıyorum, evet artık kaküllerim var.” “Sanırım ondan tanıyamadım, çok yakışmışlar.” “Teşekkürler, kâfi geceler.” Yorganı başıma kadar çektim. Ve tekrar ekranın ışığı yandı. “Aynı otelde kaldığımızdan haberim yoktu, oda numaran kaç?” Telefona bakakaldım. Gerçek mu okuyordum? Bu sorunun tek bir gayesi vardır ve sadece meraktan sorulmamıştır. Ne yapacaktım? O çok sevdiğim lakin artık ilgimizin tükendiği İstanbul’daki kocamı aldatacak mıydım? Bunu yapmaya, asla yapmam dediğim şeyi yapmaya hazır mıydım? “352” yazdım. Bildiri okundu. Gönder tuşuna bastığım an pişman oldum, bunu yapamazdım. İçimden umarım gelmez diyordum. Lakin bir yandan da o kadar çok istiyordum ki… Bu hisleri tatmaya, beğenildiğimi hissetmeye, dokunulmaya ihtiyacım vardı. Ah salak başım, yanlış oda numarası yazmışım. Adam zekamdan şüphe edecek. O gece hiçbir şey olmadı, sabah kahvaltıda karşılaştığımızda manidar bir formda gülümsedi.

Gündüz tekrar toplantılarla çok ağır bir biçimde geçiyordu. Ben tekrar ağzıma lokma sokamıyordum. Gece her şey bittiğinde en yakın arkadaşımla birlikte otelin barında içki içiyorduk. Birden onu gördüm, kendi arkadaşlarıyla içeri girdi ve gelip yanımıza oturdu. Bir içki sipariş etti. “Sana eşlik edeyim” dedi. O gece orada, sekiz kişi oturuyorduk lakin güya dünya durmuştu ve sadece ikimiz vardık. Her şeyden konuştuk. Ortamızda oturan beşerler rahatsız olup yerlerini değiştirdiler. Gecenin sonunda yan yana otururken, neredeyse koynuna sokulmuş halde buldum kendimi. Kokusunu içime çekiyordum bir yandan kahkahalarla gülerken. Bir an geliyor kendime yabancılaşıyordum. Bu ben miydim? Hakikaten bu işi ilerletecek miydim? İnsan hem kendisine yabancılaşıp hem de kendisine bu kadar yakınlaşabilir miydi? Saat artık gece yarısını geçince ve barda çalışanlar kapatmak zorunda olduklarını söyleyince odalarımıza çekildik. Harikaydım. Usluca odama gidip bu işi küçük bir flört biçiminde sonlandırmıştım. Ta ki mesaj gelene kadar… “Benim odamda devam edelim mi? 412”. Pijamalarımı giyinmek için soyunmuştum. Üstüme acilen oversize bir sweatshirt geçirdim, spor ayakkabılarımı giyindim, kapısını çaldım. Kapıyı açtı. Birkaç saniye göz göze bakıştık. Hiçbir konuşma olmadan birbirimizin dudaklarına yapıştık. Hayatımın en güzel ve asla unutmak istemediğim anlarını yaşadım. Her şey bittiğinde yatakta sohbet etmeye başladık. Kısımdan, hayattan. Onun kolları ortasındaydım, elleriyle omzumu okşuyordu konuşurken. En samimi hikayelerini anlatıyordu. Gece birlikte uyumak istediğini söyledi. Sarıldık ve beş dakika sonra birbirimize sırtımızı dönmeden sabaha kadar o formda uyuduk. Sabah ondan önce uyanıp ayakkabılarımı giyip, bağcıklarını bile bağlamadan sessizce ayrıldım oradan. Sonraki akşam kentteki son gecemdi. Kongre artık bitiyordu.

Akşam yemeğinden sonra bu sefer ben mesaj attım. “Son bir sefer daha?” “Lütfen” dedi. Bunun ona son dokunuşum olduğunu biliyordum. Onu son sefer öpüşüm, başımı omzuna son sefer yaslayışım. Kokusunu daha çok içime çektim. Odasından çıkarken seyahat uzunluğu duş jelini cebime attım. Güya onu kendimle birlikte yaşadığım kente İstanbul’a götürecektim. Vedalaştık. Konuta döndüm. Eşime her şeyi anlatmak istedim lakin onun yerine boşanmamız gerektiğini, çünkü artık bende bir şeyler tükendiğini söyledim. Bir talih daha istedi, değişeceğine kelam verdi. Bugün hâlâ evliyiz. Ve yaşananları bilmiyor. İçimden vakit zaman anlatmak geçse de bunun onu sırf üzeceğine eminim. Pekala pişman mıyım tüm bu olanlar için? İşin enteresanı asla değilim. O iki geceye dair her anı, her detayı ömrümün sonuna kadar hatırlamak istiyorum. Vakitle birlikte silinen detaylar hep kalsın, iliklerime işlesin istiyorum. Kimi hisler beşere aklına gelmeyecek şeyler yaptırabiliyor. Dugg da aslında bana kendi bedelimi hatırlattı. Uygun hissetmeye, âlâ davranılmaya ihtiyacım olduğunu. Ve aslında bana hoş davranılmamasına müsaade verdiğimi… Bu seyahatte sırf birkaç kilo değil sadakatimi de kaybetmiştim. Ortadan geçen yıllarda bir daha birebir kongre gerçekleştirilmedi, münasebetiyle onu hiç göremedim. İkimiz de ülkemize döndükten sonra orta ara konuştuk lakin bu kadarla hudutlu kaldı. O artık, benimle birlikte olduğu vakitte sevgili olduğu bayanla evli. Ben de hâlâ olduğum yerdeyim. Ortada onu ve o geceyi düşünüp tebessüm ettiğim oluyor ve odasından aşırdığım duş jelini kokladığım… Aklıma geldiğinde ellerimin hâlâ buz üzere terlemesi olağan mi?

47237A96 3Bbc 411B 8314 9Fff6A3183E0 E68Ac7D5 6Ec9 43F7 8B21 A93Cdc296291

Yazlıktan tanıyordum, benden tam 15 yaş büyük ve evliydi, bense 21 yaşındaydım.Bir oyun üzere başlayan bakışmalarımız vakitle vazgeçilmez bir hal almış, gözlerimiz birbiriyle karşılaştığında ayrılmaz olmuştu. Tanışmıyorduk, tanıştırılmamıştık lakin gözlerimiz bize birbirimizi tanıştırmış, bizi birbirimizin varlığından haberdar etmişti. Çok hoş ve etkileyici bir adamdı, uzun siyah saçları, kömür üzere gözleri vardı, bakışıyla çarpan, hipnotize eden tipten…

Gençliğin verdiği saflık bana bu işin, bu oyun üzere başlayan heyecanlı bakışmaların nereye gideceğini sorgulatmıyordu tahminen lakin bu bu türlü gidemezdi elbette… Yazlıkta bir gece karşı karşıya geldiğimizi, ben ne yapacağımı bilemezken onun pat diye bana merhaba dediğini hatırlıyorum. Çünkü bu çok doğaldı, biz tanışıyorduk, daha önce hiç konuşmasak da… O vakitler toplumsal medyanın esamesi okunmadığından Instagram ya da Facebook’tan ismini öğrenme bahtım da yoktu ve evet ismini bile bilmediğim lakin delicesine çarpıldığım bir adamla flörtleşiyordum.

Yazlıkta onu görebilmek için çeşitli fırsatlar yaratıyor, sadece birkaç saniyeliğine karşılaşmak için bile onun sokakta olabileceği saatleri kolluyor, kendimce çocukça hesaplar yapıyordum. Sonra bir gün tesadüfen bir yerde karşılaştık, ortalık sakindi çünkü yazın sonuydu, yazlıkçılar kente taşınmıştı, tarih 31 Ağustos 1997’yi gösteriyordu, Lady Diana’nın vefat haberi artık yeni yayılmıştı. O tarihi hem Lady Diana’nın vefat tarihi olduğu için hem de onunla birinci sefer konuşma fırsatı yakaladığım için hiç unutmadım. İsmini o gün öğrendim, telefonunu da… O gün yaşadığım heyecan, bugün 20 küsur yıl sonra bile aklımda.

Sonra kış geldi, rutin hayatlarımıza döndük. Ve bir gün ceplere sığdıramadığımız o kocaman Siemens cep telefonum çaldı. Arayan oydu, görüşelim diyordu.

Üniversitede okuduğum yıllardı, aylardan Şubat’tı, sisli ve yağmurlu bir hava vardı. O gün beni Sarıyer’deki meskenine davet etti. İmtihan sonrası artık kullanmayı yeni öğrendiğim arabama atlayıp Tarabya’ya gerçek sürmeye başladım, bilinmeze yanlışsız giderken bambaşka bir yürek vardı üzerimde. Onu tekrar görebilme ve onunla yalnız kalabilme isteği, saflığın ve tecrübesizliğin çoktan önüne geçmiş, karşı karşıya olduğum tüm riskleri gözümde sıfırlamıştı.

Tarabya Oteli’nin parkında buluşacaktık, kocaman bir cipi vardı. Arabasından inip benimkine atladı. Ve meskenine hakikat yol almaya başladık.

Hayır hikaye beklediğiniz üzere gelişmedi, birlikte olmadık. Çok beğenilen ve özel anlar paylaştık, sohbet ettik, içki içtik, öpüştük, sarıldık lakin sevişmedik. Sanırım kendini riske atmak istemedi, yoksa ben dünden razıydım.

Geri dönmek için sokağa çıktığımızda dışarıda fecî bir sis vardı ve göz gözü görmüyordu. Çok korkmuştum, bir an için konuta dönemeyeceğimi bile düşündüm. Sanırım hislerimi okumuştu, direksiyon koltuğuna geçti. O sisli ve kapkaranlık gecede, Sarıyer’in ormanlık alanlarından aşağı kıyıya yol alırken aslında onu bir daha göremeyeceğimi, bu maceranın burada son bulduğunu biliyor, birinci ve sonları tıpkı anda yaşamış olmanın heyecanını ve sıkıntısını bir ortada hissediyordum. Tarabya Oteli’nin otoparkına vardık, o kendi arabasına atladı, ben arabamda yalnız kaldım, sis dağılmış, gerçekler apaçık ortaya çıkmıştı. Artık konuta gitme vaktiydi ve hikaye bitmişti.

Aradan çok uzun yıllar geçti, ben evlendim, bir kızım oldu. 30’larımdaydım. Facebook’un hayatımıza yeni girdiği, eski arkadaşlarımızı buradan bulmanın sevincini yaşadığımız yıllardı. Ve ben de onu tekrar buldum, tatlı bir anıyı hatırlamak, gülerek geçmişe, çocukluğunuza bakmak üzere bir şeydi bu… Bununla yetinmedim, ona bildiri attım ve başladık konuşmaya.

Bir gece yazlıktaydım, eşim yanımda değildi, annemlerin konutunda kızımla kalıyordum. Telefonuma mesaj geldiğinde gece 23.00 sularıydı ve koltukta uyukluyordum. “Marinaya, tekneye gel” diyordu bildiri. Önce kızımı yatırdım, sonra duş alıp üzerime en sevdiğim yeşil elbiseyi giydim, “kızım bu saatte sokağa mı çıkılır” diyen annemin sesini ve daha pek çok şeyi ardımda bırakarak marinaya yanlışsız yürümeye başladım.

İçimde fırtınalar kopuyordu, yıllar önce tamamlanmamış bir hikayeyi sonlandırmak, zirveye taşımak üzere yola çıkmıştım adeta. Uzun yıllar sonra yepyeni ve daha önce hiç dokunmadığım bir deriye dokunacak olmanın heyecanı sarmıştı beni. İskelede beni bekliyordu, elini uzattı, içeri girdim.

Minnacık bir tekneydi, kamarada ayakta duracak yer bile yoktu, küçük bir yatak vardı ve içerisi kapkaranlıktı. Çok fazla konuşmadık, konuşacak çok şey yoktu sırf uzun yıllar bekletilmiş ve doyurulmamış istekler vardı. O küçücük yerde, teknede, denizin üzerinde seviştim onunla; evliliği, eş olmayı, anneliği, yemek yedirip ödev yaptırmayı, sorumlulukları, kim olduğumu ve beni tanımlayan her şeyi yarım saatliğine unutarak sırf dişiliğime ve kadınlığıma odaklanarak, oracıkta seviştim onunla, bilerek ve pişman olmadan. Yıllarca bu anı bekleyen bedenimin sesini dinleyerek, gerçekleri hatırlatan tüm o iç sesleri bir mühlet duymazdan gelerek…

Ve sonra her şey bittiğinde, o güzel ve hayatım boyunca hiçbir vakit unutamayacağım an sonlandığında, ikimiz de birbirimize hiç soru sormadan ayrıldık. Konuşmadık çünkü o an büyülüydü, o büyü öylece, orada, teknede kalmalıydı. Tekneden çıktım gerime bakmadan meskene, kızıma, anneliğe, gerçek hayatıma, koltukta uyuklayan anneme ve babama, İstanbul’dan mesaj atan ve birazdan arayacağımı söylediğim eşime gerçek yürürken şad ve huzurluydum. En şiddetli fırtınaları denizde bırakmış huzura yürüyordum.

Onunla bir daha hiç buluşmadım lakin o, en güzel anıların ortasında sonsuza dek benimle yaşamaya devam edecek.

De49Fd3F 88A0 45F7 8796 B7340137Eb65 Bdb8Ce53 F8A1 44Fa 87B7 787A6B48Cd85

Aslında birinci başlarda pek hoşuma gitmiyordu hatta “off tekrar mi arıyor” diye aklımdan geçiriyordum. Lakin sonra benim meraklı tarafım ağır bastı ve ona profesyonel hayatıyla ilgili sorular sormaya başladım. Hobi olarak fotoğraf çekiyordu ve çektiği fotoğrafları benimle paylaşıyordu, birebir vakitte artık birbirimize özel hayatlarımızdan bahsetmeye başlamıştık. İkimizin de nişanlısı vardı lakin ebediyen birbirimizle konuşmak istiyorduk.

Sonunda natürel ki toplumsal medyada birbirimizi takip etmeye başladık ve ben birinci sefer fotoğrafını gördüğümde başımın belada olduğunu ve hayatımın değişeceğini anlamıştım. Nişanlımla bir süre sonra ayrıldık. Çoktan vakit aşımına uğramış bir ilişkiydi. Ona bunu söylediğimde onun da biraz bu ayrılığa katkısı olduğunu anlamıştı.

İşte, o günün sabahı biriyle dertleşirken sadece bir gece istiyorum onunla demiştim fazlası değil. Güya duymuş üzere saat 18:00 üzere telefonum çaldı, “hadi gel” dedi “bu akşam buluşalım”. Ben alışılmış ki koşa koşa gittim. Uzun sohbetimiz esnasında aslında onun nişanlısını ne kadar sevdiğini anlamıştım lakin nedense obsesif bir biçimde sadece tek bir gece hayalimin peşinden koşuyordum. Aslında mantıklı olan tarafım o sırada düşünebilse sırf adamı öper ve “ben bunu yapamam” deyip oradan ayrılırdı ancak yapamadım. Sonunda sohbetimiz otel odasında son buldu lakin güya o tutku kayboldu ve ikimiz de işi ilerletemedik. Ben onun oburunu seviyor olmasını, o ise nişanlısını aldatıyor olma fikrini aklımızdan çıkaramadık. Sonuç olarak yarım yamalak bir biçimde bitti. İşyerindeki sohbetlerimiz kaldığı yerden devam etti ancak ben onun artık bana gelmeyeceğini biliyordum. Uzun bir mühlet kendimi boş bir bavul üzere hissettim. Her bayanın yaptığı üzere saçlarımı kestirdim. Yıllar geçmesine rağmen mantıklı tarafım hala daha merak ediyor; güya adamı sırf öpüp yanından ayrılsam ve bu beğenilen kıssayı orada bıraksam daha mı kâfi olurdu? Yoksa tekrar birebir şeyleri mi yapardım?

8F611A7F A988 432D 9A3E Bad68C06567B Ea95D979 8B59 4897 Be00 Eb347D190C7B

Aslında Lisan programı için İrlanda’ya gideceğimi duyan kuzenim hiç düşünmeden onun numarasını verip gittiğimde görüşebileceğimi söylemişti. Eğitim başlamadan önce bana kalan boş günleri doldurmak için onu aradım. Sonuçta ondan öteki tanıdığım kimse yoktu. Gerçi onu da hiç tanımıyordum, hakkında bildiğim tek şey ismiydi. Topshop’un köşesinde onu beklerken yüzünü bile daha önce görmediğimi düşündüm. Kırmızı Convers’lerinden tanıyacaktım. Güya yıllardır tanışan iki yakın arkadaş üzere karşıladık birbirimizi. Beni gördüğünde yüzünde beliren o kocaman ve içten gülümsemeyi üzerinden beş sene geçmesine rağmen çok net hatırlıyorum. Dışarıdan bakıldığında romantik denebilecek aktivitelerle tam bir turistik seyahat planlamıştı bizim için. Bu kadar yakından ilgili olmasının altında, aslında kuzenime orta okulda duyduğu aşk olduğunu ve ona çok değer verdiği için benimle özel ilgilendiğini düşünüyordum. Vakit geçirdikçe aramızdaki bağ daha da güçlendi. Ortamda hep yüksek kahkahalar ve bir ortaya geldiğinde çok eğlenen iki insanın gücü vardı. İçimde ona karşı tarifi olmayan bir his gelişiyordu. İrlanda’ya giderken geride bıraktığım sevgilim yüzünden mi yoksa onun kuzenime hissettiği platonik aşktan mı tuhaf hissediyordum kendime itiraf edemiyordum. Yoksa sadece hakikaten birbirini çok seven iki arkadaşa mı dönüşmüştük bilemiyorum. Bu soruya verecek bir karşılığım hâlâ yok. Eğitimin sonlarına yaklaştığım günlerdi. Onun arkadaş kümesiyle büyük bir gece kulübüne gittik. Hani her katında farklı müziklerin çaldığı formdan. Güya sırf ikimizdik. Modumuza göre ebediyen katlar ortasında gezip meczuplar üzere dans ediyorduk. Çok yorgun fikir ve kaldığım konutun oraya çok uzak olduğu gerçeğiyle yüzleşince onda kalabileceğimi söyledi. Hiç düşünmeden kabul ettim. Arkadaşça bir teklif olduğuna çok emindim. Lakin yatacak tek yer onun yatağıydı ve bir ortada uyuyacaktık. Bence bunda da bir kasvet yoktu. Aslında her şey pek dostça başlamıştı lakin uykuya dalmadan hemencecik önce, birkaç gün sonra İrlanda’dan ayrılacağımı ve onu çok özleyeceğimi fark ettim. Sonrasında olanlar malum… Sabah, güne ortamızda o açıklanamayan çekimi çözmüş bir halde uyanarak birbirimize sarıldık ve bir mühlet yataktan çıkmadan öylece kaldık. Beni metroya bırakmayı teklif etti. Vedalaşmamız büyük bir hüzün içeriyordu. Bir daha bu türlü özel bir anı yaşayamayacağımızı ikimiz de çok uygun bilerek ve yaşadıklarımızın büyüsünü bozmak istemediğimizden hiç konuşmadık. Beni son kez dudaklarımdan nazikçe öptü ve gözden kayboluncaya kadar gözlerini üzerimden ayırmadı. Döndükten sonra bir süre telefonlaştık, ta ki hayat ikimizi de öteki yollara götürene kadar. Ortamızda yaşananları ne kuzenime ne de sevgilime anlatabildim.

İlgili Mesajlar

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.